Çocukları ve Çiçekleri Sevenden Korkmadım Hiçbir Vakitte

Çocukları ve çiçekleri sevenden korkmadım hiçbir vakitte

Dert mi sorarsın ne?

Buyur

Kovulmuşum ya gözlerinden

Daha ne

Zalimdi ilk hikâye

Bırakırken yaradan insanı yerin yüzüne

Aşkmış meğer yüreği sıkan kelepçe

Bu beyazdan siyaha ömür sürgününde

Ne ağacı gördü Âdem

Ne elmayı tattı

İlk tutulma akıldan geldi

Göz diğerine değdiğinde

Oy, ne zamanlar geçti üzerinden

Acı bile derme çatma şimdilerde

Akacak mecrası dahi yok

Saklanıyoruz mahremin en dibine

Sığar mı şimdi gözlerimiz

O atadan, babadan miras evine

Kuşlarımı da mı götürdün o gün

Seni terk ederken güya

Hani mevsim, hani sunam

İlkbahar nerde

Sahi aslında kimdi terk edilen

Boğazımı sıkan yumruk var ya

İşte o

Baktığın ilk günden beri kıvranır gülüşümün aksinde

Tanımsız bir sen bulsam

Sürsem gözlerime şefkat diye

Bakir renginde okşansam bu kutsanmış ölümün

Doğar mı ızdırap

Ömrün son demine

Gülmeyelim artık ne olmuş

Martılar da gülmüyor ki hiçbir kente

Artık bakmayalım gözlere ne çıkar

Gökyüzü bak nicedir küs mavisine

Sevgi bizim neyimize usta

Aşk neyimize

Yalnızlık sevgili değil mi?

Sevişiyoruz ya her gece

Umut ne, hayal ne bu meselde

Sensizsem

Ölmeyi çok görme tenime

Yine de

Simit susamı bir gün bulsan bana

Çay sıcağından kotarılmış bir gülücük, minicik

Oturulmuş minderlerin sohbetini ekle bir de

Bak nasıl ölüyorum

Doğmak için kendime

Pazen pijamamın bebek yakasından annem salınıyor her düşe

Yorgun evet yüreğim

Ama

Yine de sen kez katıl son nefese

Bul beni usta

Üryanlığım kendime

Üryan kalmışım sevdiklerime

Hadi bir sigara yakalım

Bi de unutma

Çocukları ve çiçekleri sevenden korkmadım hiçbir vakitte