Çoçukluğa Özlem

yıllar sonraydı,

Çocukluğumun ve gençliğimin,

Geçtiği yerlerdeydim.

Aydın ili

Germencik ilçesi

Ortaklar bucağında.

Bir bayram şenliği,Cıvıl, cıvıldı her taraf,

Sokaklarda çocuklar

İçimde bir hüzün ne tuhaf

Çocukluğumu özledim geçmiş yılları anarak

Ne güzeldi o zaman TARİŞ karşısı

ay doğdu sokak

Demiryoluna paralel kerpiçten iki odalı bir evimiz vardı

Uzayıp giden demiryoluna çaprazdan bakardı

Geçe olup yatağıma uzandığımda,

Odamın tavanda bulunan

Bir tavan penceresi vardı

Yazın, uzun gecelerinde yıldızları

Kış gecelerinde akıp giden kara bulutları vardı.

Çocukluk işte kardeşlerim ve ben tavandaki pencereden

Vazgeçilmez tutku, sayardık yıldızları.

Arada bir tiren düdüğü çalardı daha şehre girmeden

Uyku saatimizin geldiğini anlardık,

Gözlerimizi kapatıp,

hayallere dalıp

uyuya kalırdık.

Geçe yarısı bir treni, buharlı bir tren

Belli ki pompanın vanası açılmış su ikmali yapılıyor

Diğer yandan da kazana kömür atılıyor,

Arada bir acayip bir sesle

Dışarıya buhar bırakıyor.

Hareketine yakın ıslığa benzeyen bir sesle

düdüğünü çalıyor.

Uyanıyoruz, gözlerimizi ovuşturarak

Dışarıda tren ve tren düdüğü

Ve odamda ben ve evlerinde insanlar

Saate bakmadan saatin kaç olduğunu biliyorlar

Çünkü bu üç treni, üç on beş de hareket ediyor.

Ben ve benim gibi kim bilir kaç kişi

Geçenin bu saatinde ihtiyaç gideriyor.

Tekrar tatlı bir uyku sabah oluyor.

Sokakta çocuklar tekrar cıvıl, cıvıl oluyor.

Hani demiryolu kenarında dut ağaçları vardı ya

İşte onları özledim,

Çocukluk işte dallarına çıkardık

Sen beyaz Dut'a,

ben ise kara Dut'a

Bilmem neden, kara Dut'un tadı başkaydı,

Ama sen sevmezdin

Bazen muziplik yapardık

Yoldan geçenlere dut atardık.

Bize kızmasınlar diye de aşağıya bakmazdık

Bazen bir kara tren gelir, kazanına kömür yeni atılmış

Dallar arasında dumanın içinde kalırdık

Çocukluk işte işimiz bu, bundan hoşlanırdık.

Ah Erdal ah

biz ne güzel arkadaştık

Sen parlak zekanla ilginç şeyler yapardın

Hatırladın mı bilmem, sinemacı kamilin sinemasından

Parça filmler getirirdin, sonrada bir Tursil kolisi

Karşılıklı iki delik açtık mı

seyyar sinema tamam

Toplardık tüm çocukları

Senin elinde film kareleri, benim elimde fener

Işıklar bir anda söner,

Beyaz parlak duvarda kare, kare filmler

Bunlar sessiz filmler,

bazen Erol taş,

bazen Cüneyt arkın.

Ah Erdal ah biz ne güzel arkadaştık

Hatırlar mısın bilmem hani vardı ya ,

Bizim kapı komşumuz İsmet teyze

Onun penceresinin altına oturmuştuk

Pırıl, pırıl güneşli bir günde,

Senin elinde Yılmaz Güneyin kitabı SALPA

Benim elimde Aziz Nesin'in kitabı ZÜBÜK

İşte o gün hayatımızda unutamayacağımız

bir damgayı yedik.

Herkesin dilinde komünist oluverdik.

Ah be İsmet teyze seni ne çok severdim bilirsin

Beş vakit namazında, niyazında bir kadın diye

Sana mı düştü beni şikayet etmek babama

Sana mı düştü

beni şikayet etmek

babama

Başladı tüm yasaklar göz açtırmaz oldular bana.

Sıkıntıdan sinirlenirdim, kızardım bazen sana

Giderdim, taş toplardım camını kıracağım diye

Planlar kurardım hava kararıncaya dek

Ama yapamadım,

taşlar elimde kalırdı

atamazdım.

Gizli, gizli buluşurduk Erdal'la

Ben ona yazdığım şiirleri verirdim

O bana yırtılmış kitap sayfalarını getirirdi

Neye yarar artık ismimiz komünistti.

Ah Erdal, ah biz ne güzel arkadaştık değil mi

Özlüyorum şimdi o demiryolunu,

Raylar üstünde yürümeyi,

Hani o makasçı vardı ya şişmanca

tren gelirken rayları değiştiren.

Çok severdim onu kızdırmayı,

Elinde sopa koştururdu bizi.

Bazen söylenirdi babam,

Sen bu kafayla gidersen olursun kaldırım mühendisi.

Ben o kafayla gittim oldum kaldırım mühendisi

Seni taktir ediyorum baba,

Her akşam İstanbul sokaklarında,

Sırtımda resmi üniforma,

Durmadan kaldırımları arşınla.

Ah Erdal ah,

Sen tatlıcı Nailin oğlu olarak kaldın

O güzel Ortaklarda Nail ustanın dükkanında

Ben ise fasulyeci Mustafa'nın oğlu olarak

Önce İstanbul,

sonra Şanlıurfa,

daha sonra Kocaeli,

şimdi İzmir sokaklarında.

(2000 yılı İzmir'e atanınca.)