Çocukluğumu Bağışla

yeni olan eskidir sokaklarımda

defterlerimde maviye şahlanmış kış mevsimleri

kömür gözlü kardan adamlara benziyorum

sana bakmayıp seni görmeyip de

üşüdüğüm zamanlarda

uykularım olgun ve kısa düşlü

imkansızlığı tanımadı öfkem

yaşlanırım desem yalan

kümülüslü göğü sana gösterirken

evimde

mutfağımda kahve içerken

masaya kapanıp ağlamak isteğiyle

boğazımda hala şehla bakışlarının

kahve rengi düğmeleri

sana yürüdüm hep

neşesine ilk ve son nefesinin

bundan sonraya kalanımı da

anlamın için yaşamak istiyorum

al beni yeter ki

istersen hüznünün istediği yere koy mutlarımı

sisli caddelerin aydınlık geçmişlerini

özlemeleri gibi

boğulmak istemiyorum sesinsiz

akrilik bir yağmurun ahmaklık gönüllüsü olalım

nolur

çocukluğumu bağışla...