Çocukluğumun Evleri

sanki,

trenlerin kalabalığı

çocukluğumun evleri.

hep rüzgar çıkacakmış

gibi.

iç içe ve

omuz omuza

aynı türküleri okudu

dudaklarımız

birlikte yaşamışız.

çocukluk arkadaşlarım

kanı çekilmiş çehreli.

çaresizlik

yokluk

dünyadan habersizlik

aileleri.

yeryüzünün,

hüzün kalbi evler

evlerimiz.

bir yalnızlık çemberidir

ezanlarla uyanırdık

yine ezanlarla yaşardık

gün boyu geçmez

canlılık..

sofralara geldiğimiz

akşamlar ,

sokakları tenhaydı

evlerin.

güneş devrilir devrilmez.

hiçbir ayna

bizi

mutlu gösteremedi.

oyunlarımız kaldı sadece

sokakları taş döşeli

evlerin önünde.

yağmurlara çivilendiğimiz

günlerdi

sevinçlerimiz.

ve bayramlar

kandil gecelerimiz

ve,

tok kaldığımız düğünler.

oynar durur hala içimde

çocukluğum.

dar sokakları taşlı

birbirine yaslı evler

toz-topraklı çocuklar

arasında

gökyüzü kadar ses içinde

kalmışlığım.

işte,

şehir biçse de

tüm geçmişi.

değiştirse de

yaşadığım mahalleyi

değişmeyecek ben de

çocukluğumun evleri..