Çocukluk Suçum

ruhumda

geçmeyen izlere

rastladım

yokluğa ve acılara

Çocukluktan

Gençlik yıllarına

hepsi güzeldi

bugünlere taşıdı beni

1954

kasım ayında doğmuşum

güz yıldızlarını

saya saya

emmemişim

öldü ölecek denilmişim

tutunmuşum hayata

sevgiyle büyütülmüşüm

çocuk günlerim

sarılmayan,

kanayan dizlerim vardı

oyunlardan

yamalı pantolonlardı

çocukluğum

doymadım doydum

sokaklarda oynuyordum

bilmediğim

bir ağacın tepesiydi

sapan taşı ile vurduğum

kuşun yeri

koynumda sakladım

suçlarımı

hem hayallerimi

susuz bıraktım

kendimi

bu yüzden beni de

nişan tahtası yaptılar

şehirde

kapanmadı ruhumda

olmaması gereken yaralar

geçmişime doğru akan

bir nehirde yıkandıkça

çoğaldılar...

2015 / istanbul

Mustafa kaya