Çok Şeyler Kaldı İçimde

Bir şeyler, çok şeyler kaldı içimde

Birikti sustuklarım, doldu doldu doldu

Birikti kaldı içimin son damlasına

Durmadı geldi öyle ki boğazımın sınırına

Öyle bir haykırasım var ki orada

Sövsem mi sevsem mi bilmiyorum!

Şişeler piramit olmuş, yığılmış yana

Yığılan bedenimin yanında ne ki...

Kadehler değil beni sarhoş eden gözlerin

Gel otur karşıma iç demiyorum...

Son kez gel yanıma bak bana

Tut elimi son kez sarıl durma

Teninin sıcaklığını hissedeyim az da olsa...

Yüklendi omuzlarıma ne varsa bu dünyada

Kalmadı eser eski halimden birazcık olsa da

İçimde birikenler patlasa

Döver miyim elleri cebinde yoldan geçen adamı

Söver miyim beni bulana, karşıda durana

Ya da indirsem mi camları

Vursam mı assam mı kendimi

Sıksam mı kafama...

Mey değil beni sarhoş eden sözlerin

Yakmışken cigarayı serinliğe karşı

Çalarken en güzel şarkılar

Kalkıyor kadehler susuyor hâlâ bu dudaklar...

Burası Agora Meyhanesi değil ki

Hayatın ta kendisi!

Burada yaşadı aşkların en acılısı, en kederlisi

Ne saki çare buldu tüketti derdi

Ne başka biri...

Cama vuran her damla yaş

Seni hatırlatıyor, sana ağlatıyor...

Bu akşam hayallerimi meze yapıp

İçiyorum, içiyor, içiyorum!

Bu gece takıldı boğazıma

Ne varsa söylenecek hayata

Ne varsa edilecek sitem dört bir yana

Hepsi yine sende kaldı, kaldı hepsi sana!

Ne şarkılar ne mısralar derman yarama

Kaybolmuşum hayatın karanlıklarında beni hiç arama

Ne dumandan ne meyden hayır var ama

Düştüm bir hallere memleket de uyumasın sen de uyuma!

Teselli değil artık o cümle: 'Aldırma gönül aldırma!'

El başlamış düğün bayram benim neyime

Herkes güler geçer görseler garip halime

Dokunmadı başka el senden gayrı bu tenime

İçerim durmadan içerim, ağlarım halime...

Senden emanet yaralı düşler

Koynuma zindan gecelerde

Senden emanet ki sensizlik, senden öte

Şimdi yoksun ya, ben hiç sensiz kalmadım ki

Senden sonra ...

Güneş doğunca boynum bükülür

Dalarım ufuklara gönlüm sıkılır...

Bana bir tek senden geriye hayalin kalır,

Ne güler bu göz, ne de açılır bu ağız

Ağlayarak kalır, bu masaya yığılır...

Sen ordasın aslında ben ise burada,

Diğer insanlar hayatın tamamen dışında...

Ama nedense sövesim var onlara

Acımı acıları yapmak onların da...

Çok şeyler kaldı içimde, çıkmadı da,

Patlarsa bir gün onlar da patlar da,

Ne cam kalır ne çerçeve ne insan ortada...

En son toprak alır beni yanına, en fazla...