Çok Yandım

Ben,

hayatta çok az utandım usta

Yani,

aşktan utandığım kadardı.

Hep,

çocukluğumdan kalmaydı yüzkızarmalarım.

Tenim,

bu yüzden ele verirdi masum yanlarımı...

/

Bir tek,

annem ağladığında utanırdım hayattan.

Çaresizliğim,

gözlerine bakınca boyumu aşardı

ve ben

annemi görünce öğrendim usta..

hiçbir şeyin,

gözyaşıyla yıkanan bir yüzden daha temiz olmadığını...

/

İnsanın yüreği yanınca,

güneş bile farklı doğarmış be usta

yağınca şehre yağmur

çinko seslerinin bastırdığı hüzünlerim vardı

ve belkide

bu yüzdendi yüreğimin bir yanının

hep

şiir tonuna aşinalığı...

/

Çamur olmasın diye

poşet taktığım yeni ayakkabılarım.

Hafif yırtık olsa,

yama yapılırdı pantolonlarım.

Ben hiç,

tost ekmeği almadım marketten usta

çünkü sabaha en çok,

bayat ekmekten yapılan tostla başlardım...

/

Yokuşlu yollardan,

düşe kalka yürümeyi sevdim usta.

Zavallı mutluluklarımı,

rezil rüsva sevinçlerimle harmanlardım

Öyle çok yandıki içim,

kor ateşler içindeyken bile konuşmazdım.

Sustukça ağlardım, ağladıkça susardım.

çok yandım be usta, çok yandım.

/

Ben,

hayatta çok az utandım usta

Yani,

aşktan utandığım kadardım.