Çoktan Öldün

Ne yürek dağlatır, ne gözleri ağlatır

Ne merhem olur, ne de tuz basar yarana bu şiirler

Sadece yanında öldürür adamı

Bitirir bu keder, bu suskun sevmeler

Ayrılık sadık kalır randevusuna her defasında

Hiç kalır geçmişte yaşadıkların

Allahsız acıların, külünde dahi kavrulursun

Köküne kadar, her zerrene kadar hissedersin

Sustukların çığlık atsada içinde

Gelişi vardır ya kadersizliğin karanlığının

Boğar içinde seni, kuyuların derinliğine imrenirsin

Kalıvermişliğin ortasında kimsesizliğin

Yalnızlığına gömersin yaşanmışlıkları

Ölümün kalleşliğine inat, yandaşı oluverirsin

Aynı siperde bulursun kendini, yoldaşım dersin

Kederli çarpışmalarda şarjör takmadan yürürsün

İnadına yaklaşırsın bulutların çatışmasına

Ağlamak öyle yaş akıtmaz kimi zaman gözlerde

Öyle bir kanatır ki, kalbin üstünde ince bir çizikle

Ağır ağır damlar o yağmurlar içine, nefesin kesilir

Sandalı delinmiş bir balıkçı gibi çırpınır durursun

Bağırırsın sessizce kalıverdiğin o yerlerde

Martılar sana ekmek atar, hallerine şükrettirirsin

Onlar bile sana acır olur ağlar

Dile gelir bir hayvancağız

Dönüp sorar kocacağızına

Kim bu adam bey?

Kim bu adam? der

Sen duyamazsın...

Sen göremezsin...

Unuttun mu?

Sen çoktan öldün ya Kocabey...