Çözümsüz Şiir

Kanlı canlı çocuk büyük yaşlı başlı

İnsan nesli arasındayken

Ben gözlerimi nereye koyayım

Unutuyorum

Uyuma numarası mı yapsam da

Durağı kaçırsam

Hasta numarası mı yapsam da

Gözlerimi tavana assam

Bilemiyorum

Ellerimin bir poşet takıyorum koluna mesela

Dikkatlidir hiç düşürmez

Gözlerime de bir iş mi versem ortalığı dağıtsa

Haşarı çocuklar gibi

Hah şimdi geldi aklıma iyi ki

Beyaz bir mendil sarayım gözlerime

Sağlık açısından yani ki

Gençler ben emekliyim üşüttün mü ki

Çok mu taktım şu zamlara

Bu kadar çırılçıplaklık ondan mı

Yoksa her sokağa bir deniz mi yaptılar

Ki herkes denize girecek gibi

Ankara’da

Yurdu yuvayı terk edip

Başka diyara mı gitsem

Dağa mı çıksam ayıların tilkilerin içine

Saçmalama büyütüyorsun

Dostlar utanıyorum utanıyorum

Ayıp mı utanmak

22/07/2023 yağmur…