Çukur

Karanlık göğün dallarından havalanıp, yüzüme doğru kanat çırpar...

Yanagımdaki çukura konar, gürültüsüz, hayatsız.

Sende durma öyleyse! süzdür beni aydınlığından.

Aldırma mumlara! hepsi şizofren...sönecek!

Önce dallara takılıp, yüzüme düşeceksin...

Sonra o çukura gömecekler seni.

Sana yabancı, bana tanıdık.