Cumartesi Yalnızlığı

onlara

hiçbir şey bilmediklerini

bağırmak istiyorum,

her şey çatlak bir zemine

yayılmış bir yalan

üzerine inşa edildi çünkü

kan kustuğum gece yarılarında

senin güz dediğin şey mesela

benim tek başıma doğurduğum

hüzünden başka bir şey değildi

sular eğildi, dağlar delirdi ondan sonra

yağmurun asırlar sonra

yağdığı bir çölün suyu emmesi gibi

içtim durdum, unutmak için o gidişi

rüzgarlara vakitsiz yenilip

düşen bir yaprağın

sararmış hüznünü taşıyan gözlerimle

bakıyorum da

yenilmek dediğin

yol ayrımından başka bir şey değildi

keşke bir anlık olsa da

ellerine parmak uçlarımı uzatabilsem

kendimi bir uçurumdan bırakıp

o sonu görebilecek

cesarete teslim edebilsem de

uzatmasam cümleleri

kendi sessizliğimi

öldürebilmek için

bak işte karanlık akıyor geceden

içimdeki aydınlığın çocukluğuna

durmadan siyaha bulanıyor renklerim

şimdi sana gelmek bile bitiremez ayrılığı

ne acı

sevmekten başka bir şey istememiştik oysa