Cümle Kapısı

Hak baki olup

ateş düşmüşse

can evine

her şey döner

her şey yürür seninle

varır gideceği menzile

davetsiz değil

Tanrı misafirisin

hele bir çık yola

ne çarığın ayağına ağır gelir

ne de ayağın çarığına

bunca yıl seninle değil miydi?

dağ da yürür

ova da

gökyüzü yürür

bulutlar yürür

yıldızlarda

yoldaşın olur kaldır başını bak hele

kıblen odur

sen zanneder misin ki!

yol yürümez

suyun altında

suda yürür yolun üstünde

ikisi birbirine muhtaçsa

sen gibi

su da bulur gideceği yeri

toprak yürür

zikir eden ağaçlarda

ne toprak vazgeçer

ağaçtan

ne de ağaç topraktan

yürür yüreğim yürür

sen yinede aldanma

nefs-in her kelamına

peşin sıra gelen

gölgen bile

yorulmazken gideceği yere

toprak olsa da

önünden geçtiğin

kapılar yürür

dilsiz

anahtar peşi sıra yürür

önünde durduğun

ne kapı anahtarsız edebilir

ne de anahtar kapısız

nerede görülmüştür

bir anahtarın

her kilidi açtığı

kilit paslı ise

anahtar neylesin

onunda vardır bir hikmeti

içilecek bir yudum suyun

yiyebilecek bir lokma ekmeğin hangi kapıya nasipse

sen yürürsün

yol yürür

kalem yürür

kağıt yürür

"kurşun gibi ağır"

kelam da yürür dilinde

söylemeye gör

yazmaya gör

ulaşacağı yere varır senden önce

nefes dediğin

can dediğin nedir ki!

gün gelir

her şey döner özüne

geldiği yere.

.

.

.

cümle kapısında

dilime perçinlenir onca kelime

ondandır ki!

sükut-u ikrar ederim...