Çürüme V

ç ö z g ü s ü elinde kalan sicim

seni beni bağlayan hatıralar

gitar sesiyle kaybolur bahçedeki hışırtı

sayıkladığım isim kadar garip geceye yayılan buğu

hiç bir ç i ç e ğ i n kokusu kayıp değildir alfonso

hatırlanır mütemadiyen coşkusu...

(şiirin hikayesi)

a ş k kısır bir döngü içinde debelenirken

gözlerindeki hüznü delik deşik edebilirsin rüyada

sarıp sarmalamak kabulleniştir unutma!

hünerle belini büktüğünde yaşananın ç ü r ü m e

şahlanan arsızlığın çığlığı sarar ortalığı

itibarsız karşılaşmalar

onursuz sataşmalar

her mücadele yenilgi kokar

hakikat içinde

ve dışında koca bir hayat

hangisi daha s ı r a d a n düşünsene!

gözlerini kapatıp baktığında

pırıl pırıl akan bir nehir uzaklık

zorlamalar... koşullanmalar...

güdülenmiş bir rehin alışkanlıklar

hiç bir uzaklık aşılmaz değildir oysa

her akşam her sabahki ritüelleri kovdum

a k l ı m ı n çalgısı mızrap çırpınışa

dudağımın sövgüsü bir serap

yanılgının ederi sanırdım hakimiyet

affetmek erdem madem

suskunluk geceye dökülüyor affet!

güçsüzlüğün orantısı ters bir algı ve güçle yarışıyor cümlesi

ilerisi için çabaya gerek yok alfonso

sonsuzluğa i n a n ç s ı z erişilmez

bilmediğin u dönüşler gece gibi boğazını sıktığında

daraldığın her derinliği kendinde konuşlandırırsın ilk

sonra...

içinde açılan onlarca dehlize şaşarsın

kilometrelerce yolculuk

kilometrelerce varamamaktır bir yere

a k ı l ruh b e d e n

kendi teatral oluşumunu sahnelerken dünya sahnesinde

sonsuz cömertlikte olduğunu var sayar pinti kalabalıklar

alkış sesleri bunun içindir alfonso

hesap ettiğin her mecrada fazlasını ödersin

konuşlanmış güdümlülük hayat

fazlaca öder ve bedeli neyse mutlaka g e r i ister

alıklık iyilikle örtüştüğünde kendimi kovaladım gölgemden

sineklerin çoğaldığı şu temmuz akşamında

saksıda durmadan büyüyen yasemine teslim karanlık

sarıyor kokusu verandayı

ilerlemek gerilemekle p a r a l e l olmasaydı ya

renksizlikten ölebilirdim belkide...

bir daha ki sefere alfonso

bir daha ki sefere daha az uykulu olacağım inan...

11/07/15