Dağlara

yüzümüze çakar ay parçasını

tahta bir mıh ile

yoksa yanardı uyurken gece

tüm haşmetiyle

tavlı demir bir çiviyle çakardık oysa şakağından

şakulünü almadan yıldızın

misli bir keman sesi inletirdi ölü sazları

çığırtkanlar mateme vurunca figanları

aç ormanlar yanardı

binlerce kafiye ile

sen sevgili

demir halkalar takardın avurtlarına

ağlamak ile tebessüm arası

yüz oyunları oynardık tüm keşkeler düşerken arnavut kaldırımlarına

pişmanlık doğardı şimalden

dolunaya

ikimizde saplanırdık tahta perçin ile dağlara...