Daha Karanlık

'daha karanlık ne var' dedi

'ayrılık' dedim

'daha da karanlık' dedi

ölüm gibi...

kelimelere ruh sığdırmış bir cesetken ellerim

yazamadım affet böylesine gerekli olan serzenişlerimi

içimde ölen bir umut gibi karanlık ve

ayrılıktan öte ölüm gibi sesimizi

yazamadım

affet

sustuğum her an için bir harf bağışladım sana

senden sonrasına, öncesine

varlığına ve yokluğuna

yine de ağlamadım, tek damlaya kıyam ettim

durdum öylece sakin bir kuytuda

durdum sanki, hiç dibi gözükmeyen bir kuyuda

sonra dedim ki, kıyamettin

koptun tam kirpiklerimin hizasında

düştüm bir boşluğa

bizim olmadığımız

yalnızca benim olduğum bir boşluğa

şiirler pişman olmaz yazıldıklarına

ve şairler de pişman değildir hiç

yazdıklarına ya da yazacaklarına

çünkü pişmanlık ölümden daha karanlıktır

hele ayrılıktan...

çünkü pişman olursan eğer

düşman da olursun aynı zamanda

yazdıklarına ve yazacaklarına

pişman değilim ben

düşman da...

yakın zamandan gelen bir sis topluluğu bu

fotoğraflardan ve yaşanmışlıklardan kalan

ellerimde biriken yazma hissine dair

yazıyorum yine bitmeyecekmiş gibi

yazıyorum, bitecekmiş gibi

sonu yokmuş gibi ama çoktan sonlanmış gibi

yazıyorum

tüm yazdıklarım gibi

ve tüm yazlarım gibi

bitecek bu yaz da

yeni bir yaza yeni bir yazıda

yeniden alışmaya alışacağım ben

yeniden yazmaya alışacağım

sevmeye

özlemeye

şiirlere adayacağım ruhumu

ölmeden, öldürmeden, gitmeden

çünkü gitmem ben

'daha şiir ne var' dedi

'bilmediklerim' dedim

'daha da şiir' dedi

tüm bildiklerim tükendi...