Dalkırmaz

Bir adam/

Derin kozasına

Sırma ipekler örüyordu

Ardıçtan kovanı vardı

İçinde bal yüzlü çocuklar

Ellerinde hürriyet/

Gözlerinde atamın ışığı

Sürekli insan kazanıyordu

Çam kozalak yüreğinde

Ben bildim...

Bir kadın/

Çakır gözlerinden

Dingin bulutlar geçiyordu

Al yanağına sevinç oturmuştu

Hüzünleri kır çiçeklerinden kanaviçe

Kapının önünde/

Kapının önünde/

Cevizli keteler yapıyordu

İnsan sıcaklığında

Ben yedim...

Bir gelin/

Arıkovanı gibi

Çalışkan mağrur dik başlı

Dalkırmazın yüksek yaylaları gibi

Köyünün öğretmeni/

Dil tercümanı/

Sevda harmanı

Ben gördüm...

Bir çocuk/

Esmer gözlerinde

Sığırcık telaşları

Ne giyerse yakışır

Kuzey rüzgârlarının

Demi yanaklarında

Öpülesi koklanası onlar

Ben sevdim...

Onlar suda balık, çiçekte arı

Yürekte sancı/erkendiler erken gittiler...

Bu şiir yakın zamanda Artvin Şavşat Dalkırmaz köyünde

Elim bir trafik kazasında yitirdiğimiz/

İsamettim, Sultan, Şenay, Kuzey Demir anısınadır...