Damla’m
Sevgili Kızım,
İlk göz ağrım.
İlk kanımdan kan,
Canımdan can olan,
Yardan yakın
Sol yanımın ilk misafiri
Evladım.
Hoşgeldin.
Geldiğinde,
Kocaman evin küçücük sevgi odacıkları vardı.
Ve sen bir Sevda masalının beklenen ilk kahramanıydın.
Dünya da herşey satın alınabilirdi,
Sahte gülüşlerde, sahte öpücükler bile.
Amma bir ömürde bin can verilirin ilk şahidiydin sen.
Şimdi Kocaman bir genç kız oldun.
Hayat omuzlarına basmaya başlarken yeni yeni,
Sen masal diyarlarından hayal deryalarına akarken,
Kocaman gülüşlerin olsun yanında.
Artık sorumlukların var
Ve susmayı, susup öğrenmeyi çoğu zaman edep Hu demeyi öğretecek zaman
Allah izin verirse.
Düşeceksin
Dizlerin kanayacak belki de
Ama düşerken bastığın çukurların karasını alnına sıçratmasına müsade etmezsen
Vicdan beyazında karartmassın aynalarını.
Unutma
Ne çok bilensin
Ne de soyadın az ak pak.
Salıncaklar da sallanırken
Ayaklarının altında kalan dünyanın zevkine varırken,
Sallayanını hiç bir zaman unutma.
Bir AH bin Vah olmadan
Bir beyazı
Bin rengin hayaline boyamadan
Yaşa bir ömür.
Rabbim benim ömrümden sizlere versin
Versin ki sınavların en büyüğünde sınıfta kalmayayım diye ben.
Bazen dil susar, göz susar, Gönül Çağlar.
Dilin ne kadar anarsa Sevda kelimelerini
Bir o kadar kıfayetsiz kalır karşıdakinde anlamı.
Bil
Sen hep bil ki
Baban,
Önce senden bir evlat bekler hayra önder
Sonra bir ana diler senden bin ömre bedel.
Kal.
Hep sevgiyle Kocaman gülüşlerle kal.
Doğum günün birgün değil
Yaşattığın her gün olsun.
Sol yanın...