Dar Ağacı

Bir adam var dar ağacında

Elinde bin bir dertle dolmuş yetmişlik şişe

Umurunda değil dostlar

Evvel önceydi canciğerlik

Daldı gitti çaresizliğe

Sustu baktı çentik atanlara

Gözü karşıda müthiş seste

Eti soğuk sandalyede

Yüreği yukarılarda bir yerde

O da bilmiyor ki...

Ben dur... dedim

İçimdendi haykırış

Son kez baktı dar ağacından

Süzdü içimdekileri

Ve vur dedi;

Vurunca namluya kalem titredi sayfada

Kanadı ellerim

Kelam düştü söze

Yapayalnızdı Kızılay köşelerinde

Heybeti vuslatına ermek üzereydi

O olduğu gibi; Yapayalnız ve ağır başlı...

İşte O adam nerde?

Bir dur dese,

Asırlık çınar diz çöker karşısında

Endamı asaletine bezenmişti

Vatan O'na, şiirler kaleme emanetti

Tetiğe bir bassa, kahpe kurşun dile gelirdi nükredit'inde

Ben mi yalan söylüyorum,

Yalanlar mı bana doğru söylüyor bilmiyorum işte!

Ben yüzdüm kahpeliklerde

Kalemimin asılmaması dileğim

Sezilmek mi? kimin haddine

Ezilmemek için bitmesin bu türküm

Geriye bakmadan 'dar ağaçlarında ölmeyenlere'

Katiyen ve katiyen sevgiyle,

Öldürmeyin beni şiirlerimde.

Ya kafama tek kurşun sıkın

Ya da atın beni mavideniz'lere...

NeYzEn.. 16.07.10 Ankara

Not: Kendimce, kendimle, kendime...