Dar Vakitlere Tutunmak

O gün Marmara ölü balık kokuyordu

Zehirli duygular sızmıştı damarlardan

Zift gibi bir şeydi

Siyah,

Yapışkan

Ve asi

Evet asi bir dalgaydı göğe yükselen

Dokundu bulutların saf beyaz mahremine

O gün kan boşaldı ellerime,

Yüzüme sürdüm

Sonra ağlamak istedim, ağlayayım dedim, ağlamalıydım

Bir boşluk dilimde, gözlerimde üç nokta

Hayatımın tek taraflı boykotuna yürürken adım adım

Ses tellerimin bağımsızlık ilanıydı

Sükût vaveylasıyla başlayan uzun soluklu yok oluşlarım...

Yalnız kendi dibine sığınan bir mum ışığıydım

Duvarlar yine sessizdi, yine gölgesiz, yine bensiz...

Karanlığın sözü geçiyordu geceye

Gece yorgundu

Gece uykusuz,

Gece harap....

En çok rüyalarımı seviyordum,

Sıkı sıkı sarmalamayı hayatı

Bir tek rüyalarımda mutluydum

Gözlerim dünyaya kapalı

Bir biblo gibi donuktu çehrem

Televizyon sehpasının yegane süsüydüm

Baktıkça gülümsüyordu insan,

Seviyordu belki, okşuyordu usulca

Her dokunuşta lanet ediyordum kimsesizliğime

Her bakışta eriyordum için için...

Sonra bir çocuk değdi, koşarken, munzurca

Ufalandım

Ve bir daha hiç doğrulamadım

Dar vakitlerin endamlı gövdesine tutundu

Adını 'umut' koyduğum uçurtmam

Dikenli tellerin gazabına uğradıkça alçalıyordu,

Alçaldıkça Marmara açıyordu kucağını

Marmara kirliydi,

Marmara siyah,

Marmara asi...

Çekti aldı çocukluğumu benden,

Girdabına kapıldım, boğuldum

Uçurtmamın ipi kaldı elimde,

Bir daha uçamadım

Lekeli hayaller biriktirdim ceplerimde,

Demir sopalarla büyüdü çocukluğum

Sığınacak bir omuz bulamadım belki ama

Ben hep Marmara'nın soğuk nefesinde ağladım

Ben hep kumbaramdaki boş umutlara aldandım

Ahmet Ormancı'ya en kalbi teşekkürlerimle...