Dedi Ey, Biter Aşk

I

Dedi, ey

dedi, bitti aşk;

varsıl ya da yoksul

yalandır kör kütük ruhum!..

Dedim, ey

şimdi sen tüter

bu gidişin, ilenişin peşi

vesikasına kanamam bu şiirin:

ateş sözlerinle öperdin kalbimi

kızıl kanatlarıyla kor kor ağarak yüzünden

gözlerimden göçer konardı dağlayarak ruhundan gözlerini...

II

Dedi, ey

dedi, biter aşk;

varsın ya da yoksun

konmamış mıydık bir yalandan:

her şiire gelip işlenen her söz

neden kanada kayardı kendi anlamından

sayıp dökmeli mi şimdi her taşın ne dediğini?..

Dedim, ey

şimdi sen kokar;

bu gidişin, ilenişin peşi

vesikasından kopamam bu şiirin:

idaresi elinde çıkıp yamacından

izini sürsem: iki el sürgülenmiştir uzak sevdaya;

çeliğin -ağzına kanı sürmek de nerden türedi- doğrulur üstüme?..

III

Dedi, ey

dedi, kan var:

güneşim de yoksun

güneşin dokunduğu yerler de...

Dedim, ey

şimdi suç var:

kınından sıyrılmış

iki mermi gibi boşlukta...

Dedi, ey

dedi; bu, o değil

yaşlılarından artan değil yalan:

karanfil pörsüttü çıbanlarında aklım

saçkının dirliğinde güllerle başla hatta

şimdi kan var: damıtılan aşık değildir ozan.