Değil Armağan

Bana diyor ki geç kalma

Ben geçmişi solladım arkamda bıraktım

Gelecekten de pek yok ümidim

İsteksiz ve zorunlu bi yolculuktayım

Söylesene hangi deprem bu kadar yıkabilir

Hangi deniz bu kadar boğabilir

Dar ağacındayım asılıyorum yok son sözlerim

Fakat ip yok beni boğan senin ellerin

Anlatsana ben daha ne yapayım

Kafamı taştan kalbine mi vurayım

Yoksa aramıza ördüğün duvara mı

Yada sus konuşma sen ve susan ümitlerim

Bunlar değil artık sana armağan

Sen değil misin ciğerimi dağlayan

Ben onca cam kırığı arasında yürürken

Sebepsiz elimi kolumu bağlayan