Değişiyor Zaman

okyanus uzunluğunda yokluğun

zamansız yordu beni

bir nebze olsun

saçmalıklar nefesi değsin

müebbet kederin kanayan duvarlarına

üstü açık yürek depomun

hiperaktif duyguları

çekirge sıçrayışında

biz ne vakit

böyle küstahlaşmayı ögrendik

hangi sözün bitiş noktasında

iblisin gözlerine umutlarımızı astık

söyle

kaç aşkı

kalbinin avlusunda

kurşuna dizdin

kaç gram

kaç kilo

argo sözler biriktirdik

yastık altında

düzmece yalanları tespih yaptık

her taşına değen parmağımız

sızlamadı

işte

gece pelerinini doldurup taşırmak için

düştü yine

tan ağarmaya yakın

çatırdatacak göğüs kafesimi

kırılmış yaşamın günahları

dudaklarımdan dökülen sözcüklere

bağrını kapatıyor

azrail

ne vakit ruhumu bedenimden

sınır dışı edeceksin

yorgun ölümlerin sesine kulak versem

çıkar mısın yola

yarım ay tebessüm çizen dudaklarıma

bu kaçıncı dürtmen

öyle yanağımdan makas alıp

çekip gitmek var mı

oksijen yüklü şiirler tenefüs ediyorum

her gece bu saatlerde

gözlerimin buğusundan geçiyor anılarım

dimdik ayakta

sessizlik yapışmış diş etlerime

bir dil darbesi vuruyorum

çalkalanıyor ağız boşluğumda

sen

kirlenen duvarıma sırtını verme

ruhumda çöreklenip yatan yalnızlığımı

kıskanma

öyle sıkı örttük ki üşüyen yalanların üstünü

yorgan yorgan üstünde

sıtmasına sırt çevirdik

sahipsiz bir gölgeyim

yerli yersiz kavgalarımla

bir yanımda oval yüzlü uçurum

avucumda hayat çizgim

ayaklarıma gidip gelmeyi öğretiyor

tabanlarımda patlayacak

son gidişim

bir rüzgar çekiyor saçlarımı

canım acıyor

saçlarım ağlıyor

ömrüm başıma çekiç sallıyor

kafatasımın gözetleme kulesi gözlerim

ufka ulaşamadan

bitkin yorgun düşüp geri dönüyor

hayat

kıvamını tuturduğu herşeyi

cımbız gözlerimden kaçırıyor

gözpınarlarımdan kova kova su biriktiren zaman

yüreğimin ateşine döküyor

zaman her geçen gün

tırnak ucuma vurarak değişiyor

yüreğini parçalayıp

tuzla buz ettiğim

yar

sözlerimi topla

ben ölürsem

işleyen ağzımın boşluğuna düşmüş

suretime yağdır gitsin

toprağıma dokunma

yanmasın elin

03/01/2012