Değişmeyen Tek Şey Anne Sevgisi

Ben hep aynıyım anne

Terk edilen şehirler kadar bitkin

Ölmüş bedenlerin ruhu kadar arınmış

Ve bir o kadar da

Kötü kadere boyun eğmiş

Biçare insanım!

Ben hala küçüğüm anne

Korkuyorum geceleri karanlıktan

Senin açtığın ışıklar

Epeydir şehirlerimde yanmıyor anne

Korkularım beni ecele davet ediyor,

Gitsem mi ki?

Ben hala aynı canı taşıyorum anne

Küçük telaşlarımla beklenen zamanların

Gelmeyişini izlemekten yoruldum anne,

Ne yana baksam hep bir eksiklik

Hep bir ah var peşimde

Sence ben kötü müyüm?

Ben aynı ben olamadım anne

Şimdi küçücük bebek olmayı

Kucağında uyumayı

Gece kalkıp ağlamayı

Tek derdimin açlık olmasını

Ne çok isterdim bunu anne

Çok mu şey istiyorum?

Ben eskiden düşünce seni sayıklardım ya anne

Hani dizimde ki yaraya çare arar

Bulunca küçük çocuk gibi sevinir

Canını gerekse bile verirdin ya,

Beni ne çok sevdiğini o vakitte anlardım anne

Ve sen anne!

Elinde ki küçük sevgi kelebekleriyle

Etrafına neşe saçarken,

Eskisi gibi olmayan ben,

Geceden kalma isyanlarımla

Güne uyanıp,

Düşüncelerimin beni uçuruma itelemesini izliyorum,

Acaba atlayacak mıyım?

(yolun sonu belli)

Ben aynı kaldım dedim ya anne

İlk mısralarım yalandı (gördün mü?)

Çok değişti hayatım

Çok değişti sokak düşüncelerim

Ben değiştim anne

Fark ettin mi?

Ki sen!

Hala aynısın anne,

Hala beni düşünen, seven, kollayansın

Sen nesin ki anne?

Değişmeyen tek şey

Senin sevgin (gördüm)

Haksız mıyım?

06.04.11