Deli Divane

eski bir balıkçı kasabasındaydı

mutluluğumun çark edişi

beni çağırıyor şimdi o kasaba

yalnızlığın bende gizli gel de al diyor

hala gönlümde taze yarası

çekilen ağların sesi

bir otel odası

boş bir yatak

ne kadar anı sakladı bak

unuturum demiştim ya sana

bir bilsen nasılda unutmak istedim anla

yine kaldırımları dövüyor içli bir yağmur

inan bana hiç suçum yok aslında

bir yağmur sonrası seni öpmüştüm ya

işte bu yüzden yağmurlar getiriyor seni aklıma

o sahil öksüzmüş boş versene

benim kadar mı öksüz

denizler aşk gözyaşlarıyla doluymuş

bana ne ya bana ne

benim kiler okyanuslara gebe

söylesene sebepsiz kaçar mı insanın aklı

zikrine düşman olur mu fikri

ah birde kırılmasa cesaretimin kolu kanadı

dayayacağım ayrılığı anlımın ortasına amma

yapamıyorum işte

ne dersen de ister deli, ister divane

suçum yok dedim ya sana

hiç suçum yok hem de

yağmurun suçu aslında

yinede suçluysam

sana yazdım bu şiiri

doldur harflerini namluya

daya şakağıma

titretme ellerini

bu sana son veda