Dem Lekesi

sizler

aranızda toplanıp en iyimizi yollasanız bile

iti okşamadan biti öldüremezsiniz ...

kulluk ten hasıydı o gecenin

fiil ölümlerinin başlangıcı

soğuk çay ve karın ağrısıydı

gözlerine kurulmuş dem lekesi

aklımı dökmenin bir yolu da geride bıraktığım

düşler galiba

şimdi hangi canlının cesareti kabarır da

içimin eşref’iyle şu ardımda bıraktığım

düş mezarlığını ziyaret eder

ki dönüp bakabileceğim bir yer değil biliyorum

dili incinmiş bir şiiri okuyor gibiyim

eskimiş ayakkabı ve kokmuş çorap

kimsenin inkar edemeyeceği kadar keskin

ezberimdeki mevsime bir ten

bir yağış ve kelime sağanağı nasiplenince

nefsinin kapısına denk

çatlağına kül sızmış gibi garipsiyorum birden beni

ve kul kaybına bir hikaye yazıldığında ise

seyyahın ellerine dokunup çöl ürküttüğümü biliyorum

adının sonundaki harfe basılı kalınca bütün tonlar

kalkıyorum dudağından

teberru artık mırıldanamayacak kadar uzak bir erdem

ve ruhu karaya bel bağlamış

bir madenci gibi hissediyorum

gün ışığına muhtaç

paltomu giyinip

bağışlıyorum güneşi

biraz açınca rengini gecenin