Demek ki Aciz Seni Haykıran Lisanım
Ah kalbi kasvet bağlamış sevgili
Bir sen mi düştün gurbete
Dinle öyleyse titryen dudaklarımdan
Utanç ve hicabla dökülen kelimeleri
Ol zamanlar ışık saçardı gözlerim
Pırıltıları kamaştırırdı zamanı
Sızardı dilimin dünyasından nurefşanlar
Işık türküleri söylerdi şiirlerim
Of kalbimin ziyasını alan sevgili
Mukayese etme ayrılığın bende ki yerini
Fikrimin zikrini döksem nazara
Kararırdı gözlerinde ki o benden uzak ela
Ey kalbimin çağrısını duymayan sevgili
Bilmez misin ki fıtratından sana bağlı liyakatimi
Demek ki aciz seni haykıran lisanım
Aşkını telaffuz edemiyor satırlarda ki efkarım
Af kalbimi sımsıcak bakışıyla ısıtan sevgili
Zülüm eyleme hicranla bizar şu bi çare seveni
Dök ummanlar gibi içinde bana biriken özlemi
Okusun zamanın aşka müptele olmuş bendeleri
Yaz kalbinin tevazuyla beni soluklayan nefesini
Hakikat penceresinden yansısın renk renk saadet
Hitabın hayat sunsun ufkunun ziyasıyla zamana
Sonsuzluğa ulaşsın güneş gibi parıldayan ışığınla
Söz kalbimin muammaları çözülecek
Bahar urbaları giyecek şiirlerim
Ufkumu karartan küme küme bulutlar dağılacak
O en güzel endamıyla yağacak sâdâm
Ruhumda köpüren duygulara tercüman olacak dilimde ki kelâm