Demirci Asım Usta'nın Vasiyeti

Demir dövüyor gökyüzünün altında

Gökyüzü dediysek bizim Asım’ın deposunda

Penceresiz bir gökyüzünü neye benzetir dersin bizim Arif

Dünya zannediyor burayı Asım gibi o da

Yedi sekiz yaşlarındaydı Asım, babası öldüğünde

Amcası ile beraber devam ettirdiler işleri bir müddet

O da ölünce üzerine kaldı dükkan Asım’ın

Asım dediysek tam tamına yetmiş dört yaşında

Şimdi şimdi bir çırak arıyor kendisi gibi o da

Arif evlenip işi bırakacak ya neyse

Yetmiyor demir ustalığı oturduğu evin kirasına

Asım bu haberi alınca Arif’e demiş “Haber sal dört yana”

Sonradan duyuyorum gelen çırakları da

Beğenmemiş meğer bizim Asım Usta

Arif’te işi bırakınca bir başına kalmış

Dört çocuğun dördü de birbirinden hayırsız ne de olsa

Bir bayram sabahı kalbine yenilmiş bizim Asım Usta

Dükkan yetmiş dört sene sonra

İlk kez açmamış kepenklerini ertesi günün sabahına

Çocuklar da hemen satmış depoyu yok paraya

Yıllar sonra önünden geçtik Arif ile

Emlakçı olmuş bizim Asım Ustanın deposu

Asmış kendi tabelasını ama

Yandaki duvarda kare şeklinde bir demirde yazıyor hala

“Demir Tavında Dövülür

ASIM USTA”