Demiştik

Bedenimi yay yapıp ok gibi fırlatmak istiyorum ruhumu

Ufuk çizgisinin ötesine

Denizin üzerinde kendimi sektirmek

Tek tek sökmek göğün raptiyesi yıldızları

Kancıklık sıçradı kelimelere dediğimizden beri

Anlamları koptu dizelerin, ezgileri bozuldu türkülerin

Baharda açan çiçeklerden bile

Korkar olduk bazen

Varsın kopsun zaman her yerinden

Yamarız geleceğe defalarca.

Gebe kaldığını da öğrendik rüzgarların,

Uğultularında bir gerçeği bekledik.

Yaşamak yahut yaşatmak kaygısıydı bu

Bir şiirin son dizedeki çırpınışı

Özlemler etten öte bir yerlerde

Çatlamış bir toprak kıvamında sineler

Ruhlar titriyor loş bir çarpıntı ile

Zihinler soyunuyor düşlerinden

Kalpler duygulardan

Hırslarımızı ambalajlayıp süslediğimizden beri

Çamurlaşan Dünya, gülümsüyor Ay yüzlü bir edayla.

Yerle gök yekpare olsun sonunda

Kimse inanmadı bize

Dünyanın üstü başı kirleniyor derken

Bu saatten sonra

Varsın tıkansın kelebekler

Kozalarını yırtarken