Demlenmeyen Mavi
umut içimde
teoride kalmış bir mavi bugünlerde
sakız ağaçlarının gölgesinde
şiir demlediğim
yıllarımı arıyorum
ne de güzeldi
bir şiirde sevişmek
sevmek
şimdi küle çalan yapraklar altında
eti çürümüş
bir kemik parçasına
rastlama umudu ne acı bir pratik
soğuk kış günlerinde
sıcak bir ev
tasvir ediliyordu okuduğum tüm şiirlerde
çocuklar kuzinenin yanında
mutluydu
hiç kimse yazmadı
ve kimse öğretmedi
kış ayında
bir ağaç gölgesine muhtaç kalabileceğimi
münasebetimi kesemediğim geceler
uzadıkça
havanın eksili değerleri
çalınmış yıllarımın sayısına denkleşiyor
ah şu dünyanın eksen eğikliği
bi düzelt de kendini
gölgesinde
şiir demlediğim
sakız ağaçlarının yaprakları
hiç karışmasınlar toprağa
neyse
müsadenizle
tanrısal işlere
daha fazla adımı karıştırmak istemiyorum
altına bakacağım
epeyce yaprak var