Demli Çay Kokusunda Hüzün

Demli çay kokarlardı.

Frenk elmasının çiçekleri

Çıplak kış bahçelerinde

Ve yörük kızlarının donanmış dallarında

Küçük pırıltılı yağmur taneleri

Denize kadar uzanırdı

Mor sümbüllü masumiyet tarlaları

Üzerlerine gri bir sis inerken

Taa uzaklarda

Sirenlerin saçlarına dolanırdı renkleri

Narsis'in kibrini taşırdı bitmiş zamanlara

Boynu bükük nergisler

Eski şehrin zerreleri bile kalmamış şairleri

Fıskiyelerinde sonsuza dek dönüp duran

Tutsak pin pon topları taşıyan

Mermer havuzlarda hayalleri

Artık sen de yoksun, teselli de,

Yüzün kayıp, çoktan silinip gitmiş

Şimdi geride kalan

Kesif bir hüzün kokusu

Eski bir teknenin yelkenleri gibi

Anılarla yırtılmış yüreğimde