Dengesiz Aksiseda

bedenime yürüdüm..

ki aynadaki yüzüm kırıldı

sabahlarım vardı

her aynaya bakışımda yüzümü güldüren

arkamda gördüğüm büyük büyük perdeler

ki ben

hep uçar sandım perdeleri

rüzgarı öğrenmeden önce..

yüzüme vurdum her şeyimi

hiç yalan söylemedim aslında

ne vardıysam

şu kıvrımlar hep bir hayat yolu

damarımdan akan kan kadar gerçek

ne güldüysem kendimden

ne ağladıysam

gerçektim

göz yaşlarımın akıp geçtiği yollar kadar

gerçektim

sonra gördüm

bir gün yüzümü aynada

gözlerimin içine baktım

utandım

sevdayı tanıyınca..

kalbime isyanım

hani taş desen değil

ki o kadar sağlam

kaç köşe başı emeklemeler geçirdim

kaç sokak lambası ile dostluk..

geçmez kırıkları

birbirine yapıştırma ile

kalbimin

sabahlara verdim

akşamlarımı

akşamlarıma verdim gecelerimi

kendimi unuttum arada..

gözlerime soğudum

ve gördüm ki

hep renkli değildi hayat.

değil

siyah beyaz da güzel/di

yoruldum

çocuklaştım

gülümsedim

her şeye rağmen..

gözlerimle

bir akşam oldu

ağladım

bir sabah oldu

güldüm ? yalan ?

ve umuda baktım

büyük gözlere

saygı ile eğildim kendime

ki ardımdan vurdu

gözlerim kanadı..

ruhuma vefa

şarkılar

şiirler

aşklar

kırıklıklar

ruhum uykuya daldı

umut ömürden önce bitmeli

kendime gittim

yokum

kendim kadar

..