Denizkızı'nın Aşkı (son)

O gece Denizkızı üzgün sahile indi

Onu sevenler sustu denizin sesi dindi

Çıktıp da güverteye karanlık suya baktı

Sabah güneş doğarken o köpük olacaktı

Birden sular kabardı bir hareket başladı

Kardeşleri göründü dalgalar yavaşladı

Sudan başları çıktı hepsinin saçı yoktu

Ne oldu diye sordu acıları pek çoktu

Hepimiz saçımızı su cadısına verdik

Feda olsun yoluna canımızı verirdik

Bir hançer uzattılar bunu sana gönderdi

Prens uyurken onu kalbine sapla dedi

Hemen hançeri aldı iç cebine sakladı

Hiç yapabilirmiydi yüreğini yokladı

Nasıl kıyardı ona aşkından ölüyordu

Attı suya hançeri çaresiz biliyordu

Sabah güneş doğarken kendini suya attı

Düşerken de denize ölüm korkusu tattı

Şaşırdı birdenbire havada uçuyordu

Çevreye bol ışıklar pırıltı saçıyordu

Etrafında uçuşan başka kızlar da vardı

Havanın kızlarıydı onu sevgiyle sardı

Artık bizimle mutlu olacaksın her zaman

Yükselirken semaya yere göz attı bir an

Son kez baktı sahile prensinin köşküne

Gülerek el salladı veda etti aşkına

Nilüfer der ki her aşk mutlulukla bitmiyor

Acı çekilse bile aşk yürekten gitmiyor

(SON)