Derin

beyaz fırça danslarıyla yaklaştın tuvaline düşlerimin.

her yeri karanlıkken bilinçsiz sözlerimi örtüşlerimin,

tanrının nefesi gibi dokundu sesin

en derin yerine dipsiz bilincimin...

kurtarmaya davranan bakışların bile yeter,

beyaz fırça darbelerinin dans ettiği

parmaklarının ucuyla gülümsemen yeter.

zahmetsiz kurtarabilseydim de ruhumu

suskunluğumun bu en koyu siyah dehlizinden,

son şahadetime kadar beklerdim gelişini

ihtişamına kavuşmak için sonsuz saatedimden.