Ders Almak Bir Çınardan...

Büyüyordu çınar...

Köklerini toprağın bağrına saplayarak...

Bulutlardan tek tek gözyaşı toplayarak...

Kuşların karasevdalı şarkılarını dinleyerek...

Rüzgarın uğuldayan kamçılarıyla inleyerek..

...........İnsanlar çınarı hiç tanımadılar...

.

Büyüyordu çınar...

Kendi yolunda sonsuzun sonuna koşarak...

Önüne çıkan bütün engelleri bir bir aşarak...

Dallarıyla gökyüzünü sevecen kucaklayarak...

Gölgesini eteklerine gitgide büyütüp yayarak...

...........İnsanlar çınara hiç acımadılar...

.

Büyüyordu çınar...

Her fırsatta zamana meydan okuyarak...

Güç alıp topraktan, bulutlara uzayarak...

Sevda şarabından içip sarhoş olarak...

Kendi yangınında kendi kendini yakarak...

..........İnsanlar çınara bir gün kıydılar...

.

Devriliyordu çınar...

Yürek parçalayan feryatlarla ağlayarak...

Aşkın mavi kanını topraklara savurarak...

Varlığın içinde yokluk acısını yaşayarak...

Hüznün ve kederin kaderine yanarak...

..........İnsanlar çınardan ders almadılar...

.

.

.

..........Şimdi çınarın acısı gönderinde bayrak !...

..........Ve insanlar asla çınarlardan ders almayacak !...