Destanlarda Böyle Başlar ( Ne Safmışım Ben )

Destanlar,

Uğruna rüyalarında ölebileceğin

Kadını bulduğunda başlar...

Ne hoşmuş;

Radyoda bilmem hangi memleketin türküsü

Acıklı, en sevdalısından hallice.

Elimde demlerden gelme bir delikanlı

Aslan sütü.Çek bir kadeh daha ihtiyaçtandır...

Bir an gelir durarsın,

Şöyle bir gözlerin dolar.

Elinde maziye aitlik bir fotoğraf,

Ne hoşmuş, öyle resimlerde

Sevmek...

Ne safmışım ;

Hayat rüyalarda kahraman,

Rüyalarda mecnun, hep muhabbetlerde

Cellat imiş.

Anlıkmış meğer sevmek,

Bir hareketine, yahut bir kelamına imiş

O beş dakikalık hasret.

Ne kolaymış rüyalarda

Kahraman olmak.

Ufacık bir cenklerde kaçmakmış meğer,

Yahut en iyi ihtimalle

Köroğlu'nun dediği gibi,

''Tüfek icat oldu, mertlik bozuldu.hey hey! ''

Ne hayellerim olmuştu gençliğimde;

Kaç yaşanmışlıkları gözümde büyütmüşüm.

Farkları yokmuş, onlar da

Benmişim.

Ne romanlar, ne şiirler okumuştum ya

Vücudum tir tir titrerken,

Meğer hepsini, herkes

Rüyalarında yaşarmış.

Ne safmışım ben;

Uğruna gerçekten canımı

Verebilecek kadar...