Deva Diye

Ağır akşamlar usul usul çökerken şehre

Solgun camlarda can verdi ışıklar

Bir kızıl 'ah!' koptu içimden

Ufuk boydan boya

Yüz hüzne boyandı.

Karamsar renkler duruyordu ufukta

Yalnızlığın yanık nağmesi

Çınladı durdu sırlı sonsuzlukta.

Dağların ardında,'o yer'de midir?

Sevda yüklü yarınlar

Yoksa sımsıcak çığ gibi

Düşlerimi besleyen gönlümde mi?

Dallarda kalan üç beş kuş da

Katılıp gitmiş göç kervanına

Benzi sapsarı güz yaprakları,

Dönerken yeryüzü, ölü toprağına

Düşüyor teker teker

Hazanın yumuşak kucağına.

Gölgeler üşüyor, gözler nemli

Bu alemde en gizemli, en önemli

Ölüm hakikatidir kanımda donan

Zaman sadece bir merdiven

Sonsuz gecelerin ardına uzanan.

Dağlar mor, dallar kırık, yollar sarı...

Karşımda can çekişen şu sonbaharı

Gördükçe titrerim.

Güz akşamlarının gurbet yarası

Sızım sızım sızılar gurup sonrası

Elimde yar mektubu, dilimde sıla türküsü

Uzanır göklere kat kat

Engellerin kalın örtüsü.

Deva diye yüze sürülür

Bir küçük ışık, şık bir tebessüm

Çepeçevre özlem iklimini doldurur

Düşler ırmağı, sonsuz bir nur

Çile yumağı savrulur iplik iplik

Ruhumu umuda bağlayan bir bağ olur.

Şu titrek, kırık kalbim

Ipılık baharların pembe hayaliyle avunur.