Devrik Heykel
En çok kuşlar sevinir
Heykeli dikildiğinde bir diktatörün
Henüz kana belenmemiş avlusuna
Hükümet konağının
Zaman namludan çıkmıştır artık
Yüreğine saplanması an meselesidir
Evlat tutkunu anaların
Dünler sandıktan çıkarılır
Bugünün çocukları darağacında asılır
Geriye örselenmiş yarınlar kalır
Gözlerinin derininde
Coplanmış hayalleriyle
Ağır aksak süzülür ömürden
Gencecik fosiller
Tekerlekli sandalyesiyle
Harlanmış ağıtlar dolanırken yeryüzünde
Uzak zamanlara
Gözleri kan bürümüş antlar içilir
Kutsal intikam hakkının verdiği yetkiyle
Ömürlere ömür biçilir
Gelen mevsim gidenlerin soyundandır
Düşen yağmur toprağa küsmüş
Toprak razı değil koynundaki tohumdan
Bu kandavası ne ocaklar söndürmüş
Kurtuluş yok! kaçış yok bu sinsi oyundan
Gün eker umut biçer
Günü gelmeden göçenlerin dirileri
Güneşe nazır bir gezegende
Yanık kavalıyla ömür güder birileri
Sadece kuşlar yâd eder
Pisleyecek yer kalmadığından
Devrik heykelleri...