Devşirmece

yakaladım hayatı

soktum cebime...

içinde sen varsın diye

ellerim de girdi cebime...

sana dair ne varsa

tutup devşirdim

bir elimden

öteki elime...

umut bu ya

yuvarladım ömrümü...

sonra zil çaldı, başladı teneffüs

anlamadım, niye?

hani tam da öğreniyordum dört mevsimi

dört renkli aşk ayıydı; on iki

ben sarıyı beyaz beyaz sayarken

sen kırmızıya çevirdin yeşili...

ah bu hayat

nevton çarkını unutan

çocuk yüzlü

öğretmen sanki...