Dil Umut Müjdeler Aslında...

Ne kadar sertleşebilir ki bir dil?

Bekâret kuşağı mahiyetinde

Bele değil belki ama,

Sessizliğime bağladığım kelimelerimle

Gözlerimi şafak kızıllıklarına asıyorum.

Gün sana,

Yüreğim yağmura dönmekte.

Düşecek bir damlasına muhtaçken

İçine umut sıkıştırdığım yağmurun,

On iki kavmin on ikisinden de

Paya düşen lanetin karanlığını daha ne kadar yüklenebilir

Umudu yağdırmaya yeminli bulutlar?

Baharsız kalmış yaz kavrukluğundayken yüreğim

Kulağım varlığını muştulayacak ayak sesi yankısında.

Gerçi gelsen ne olacak,

Kapı duvar zaten uğrasan da mekânımda...

Renkleri solmuş hayatların soluğa açılan pervazlarında

Sıyrılan tüm kelimelerden daha çıplak kaldı ölüm ;

Çünkü,

Her taşını ezbere bildiğim şehirlerde bile

Sıfatsız bırakıldı efkârın gölgesine bürünen kadınlar...

Ben küllerimi denize serpsem ne fayda,

Göz alabildiğin maviliklerin hasatı da olmaz ki bu dünyada.

Dilimin zifafından sonra

Beni de aydınlıklarla gitti sanıyorsun ya

Buradayım,

Hüzünlerimi güneşe astım,

Kışa hazırlık yapıyorum aslında.

Haziran'2009