Dilcu

Sessizliğin kışlarında zannımca memleketim

Memleketim, boş kurnaların kadın sesine muhtaç

Titrek zılgıtların o yekpare baharında

Yüreğimde sadece onun sesine ihtiyaç

Suskunluğun ayazlarında fikrimce memleketim

Memleketim, ekmek tutan ellerin nasırında

Sandallar yakamozlarla oynaşırken

Bir benim düşüncem yanında olmanın kavgasında

Dinginliğin sinsi fırtınasında ebedi memleketim

Memleketim, yitik anahtarların uykusunda

Aksiseda o simada tebessümlerim

Artık müjgan birtek onun vurgun kelamında

Kavgaların ezeli korkusunda felaketim

Memleketim, gecikmiş vuslatların derin kuytusunda

Yaklaşırken kapıma dilcu uzun gölgeli siluetin

Ne merhemsiz meretim,ne sensiz memleketim...