Dilemma / Hayata Mektup
hepimiz
kanlı birer kambur taşıyoruz sırtımızda
yükümüz ağır
yükümüz alengirlidir
yükümüz
elden ele gezen tabut misali
can çekişir
her taşın bir hikayesi olduğu
bir şeyleri çağrıştıran her şey gibi
oradan oraya
oradan da oraya
defedilmiş
enine boyuna
keşkelerle dolu
önünde sonunda
bir yerde son bulmuş
yalnızlığını kendiyle defnedenler gibi
dünyada olmanın en zor yanı
dünyada olmaktır belki
gerisi teferruat
belki de tesadüftür hepsi
hey hayat
sana dair yazılmış
umut dolu şiirleri
gömebilmeyi isterdim toprağına
dünyayı bir baştan bir başa dolaşan
kocamış bir nehirden beslensin
filizlensin
Tomurcuklanıp yeşersin
güzel günlere dem vuran
rengarenk çiçekler versin isterdim
yürürken dursak kızmanı
düşersek kaldırmanı isterdim
---
gam dolu dünyanın
gamsız morgu ey hayat
hummalı bir mukadderat iş başında zihnimde
bir dilemma var önümde
sevsem mi
sevmesem mi seni
Biliyorum çok geç sorulmuş bir soru bu
Neticede yaş elliyi geçti
Yaşadıkça öğreniyor insan soru sormayı
Ve hala daha cevabı yok
Sevmeli mi sevmemeli mi seni
Ek l //
işbu mektupla diyorum ki sana
seni tanıyorum
işlediğin bütün günahlara
ve umarsızca yaptığın kıyımlara
tarih kadar şahidim
çocukları katmadım henüz hesaba
ve anaları
Ek ll //
senin şu ukala suskunluğun beni kahrediyor hayat
ister istemez ürküyor insan
gerçi ağzını her açtığında
yoksulluk ekip
şiddet biçiyorsun
kan soluyup
ölüm kusuyorsun
nasıl ürkmesin ki senden insan
Ek lll //
raflarında tarihi geçmiş
naftalinlenmiş ürünler dizili
bir dükkan gibisin
girenlerin eli boş çıktığı bir dükkan
neticede hayatsın
eli boş kalsa da girenlerin
öyle veya böyle yaşanacaksın
EK lV//
Ve sana son sözüm
seninle paylaşacağım tek bir yarım var elimde
o da ölümüm
ya
vuracaksan
sırtımdan vur beni
göç mevsimini kaçırmış
yalnız ölen kırlangıcın yanına göm
ya da
ateşlerde yak beni
Karadeniz'e savur elinde kalan küllerimi
yapacaksan yap fazla bekletme
sessizce gitmeliyim buralardan
kimseyi daha fazla üzmeden