Dilfigar

Kayboluyordu gece

Ay damlayan saçlarından

Tutsak gönül ezgilerini besteliyordu

Uzansa tutacaktı sitemini

İstemedi varsın gitsindi...

Ölüm kefenine sevdalı

Kalp sevdasına vefalı...

Ağır bir yazgı bu Dil-figar

Kaç sancılı an ki payına düşen

Yıllardır tükenmedi ızdırabın

Tut nefesini

Küle döner bu izdüşümü mevsim

Aynaya yansıyan umudun hârı

Eritir aşkın sadakatini

Dinmez bu ağrı

Kıyametidir tutkun hislerinin...

Tenhalığında ihtirasını gizlerken hayat

Düş yorgunu telaşların üşütür Dil-figar

Kırışık sabahlara uyanırsın

Mahzun gülüşlerini dağıtırsın güneşe

Güneş solgundur karanlıktır bir yüzü

Görmez misin Dil-figar

Kapama gözlerini

Her uyanışın da bir siyahı var..

Renkler büyütüyor yine hüzün

Uçurumun eteklerinde

Yeşile hasrettir ikindi

Kızıla dem vurur akşamın gizi

Çek gözlerini ufkun üzerinden

O seni hiçbir vedanda sevemedi...

Dualar ekti yıldız yıldız toprağın bağrına

Sabrın dikenlerini topladı sessizce

Kanayan ne çok şey vardı içinde

Süzüldü kirpiklerinden

Yitirdi inancını sevda yanılgısı

Susmak vakti şimdi Dil-figar

Lâl çiçeklerin susuzluğa mahkumluğu gibi

Sus !

Sus ki

Ağlasın yağmurunda yüreğinin sesi...

Kütahya