Dilsiz Hüküm

yıldızları asılı

yıldızları asılı gökyüzünde

tavan arası ıssız

sonsuz tavan arası

sönmüş bu yıldızlar!

sönmüş geceye saçılan kelimeler!

kime kalmış bu yetim kalan şiirler!

birazdan,yani gece yarısı gibi uğrarsın yanıma

ışıkları kapadığın zaman ortaya çıkıyorum ya!

görürsün belli belirsiz halimi

gözlerime iyice yaklaş...

gözlerimi görmezsen göremezsin kendini...

bir parmak ıslaklığı kadar yakınım tenine

binlerce kelimeden doğan sessizlik kadar suskunum...

yutkunurum söylemek istediklerim boğazıma düğümlendikçe...

ah hayatım ah! iki ömrü sende bıraktım hayatım!

ah tenine gölgelik olan ellerim

yağmurlar kesildi...kurudu derilerim

sessizce...gözyaşlarımızı birbirine karıştırmadan

öyle uzaktan...sarıl bana gözlerinle...

gidiyorum dili prangalı kadınım

kilitleri yuttum da dilsiz kaldım kadınım!

hayal ettim,duydum! sızladım! sızdım!

hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı yerde...

lanetler yağdırdım sana ve kendime...