Dinle Bak Gönül Çiçeklerim Ağlıyor

Ben uzakları sevdim, hep uzakları

Olmazları, çölde açan çiçekleri,

Gölgelerin ayak izlerini

Ve kalbinin asaletinde sevgiyi yüceltenleri sevdim...

Acıya yüz vermeden rüzgara çığlık atanları

Ağlayıp, ağlatanları...

Ay ve yıldızların kucaklaştığı gecede

Kırık-dökük kelimelerle şiir yazanları, yazdıranları

Bir de merdivensiz güneşe çıkanları sevdim...

Evet sen;

Sen ki, ayrıcalıklı bakışlarında

Sırlarımın tercümanı, umudun habercisi,

Solan güneşin altın yüzünde

Tam da mevsimin ortasında

Gelişin, selam verişin niye?

Sorsam sana:

Var mı benden yana bir iç çekiş

Ve dokunsam gönül teline, sevmekten söz etsem,

Desem ki ey yar,

Hangi şehre düşerse yolun benden sonra,

Hangi sevda şiiri okunursa kulağına

Unut söylediklerimi,

Umursama kimim ben...

Belki delicesine yağan yağmurla

Yolunu kaybeden bir yolcu,

Belki de kırılan şemsiyenin altında

Kuruyan bir kaç damla gözyaşı

Ya da yeni bir güneşin doğumuna dek

Bekleyecek yaralı bir kalp!..

Yağmur gözlerin ne derdi acaba?

Ama bilmelisin ki;

Zordur çağrılara kapalı bir yürekte

Umuda yolculuk, vuslata şarkılar söylemek,

Uyutulan bir gönülde gözleri uyanık tutmak

Aşk dolu bakışlarla sevdaya kucak açmak...

Dinle bak gönül çiçeklerim ağlıyor,

Can çekişen koskocaman bir hiç bile

Yırtarak karanlığı yeniden doğuyor

Yeniden, hep yeniden! ..