Dipnot Doğum Günüme

ben hep yarınların arkasından koştum

hiç bir sebebsiz hiç bir amaçsız

gözümde de olmadı hiç bir zaman

hiç bir şey

ne derdim vardı ne problemim

varlıkla yoklukla

ilerisi için,

günü yaşadım yaşamak zorundaydım

çünkü hiç bir şey sığmıyordu cebime

varken yüreğim,

atı alan köprüyü geçse

de

hiç umrumda değildi

ben hep benle mutluydum

o

bana yetip artıyordu

seneler kovalarken birbirlerini,

zaman işte tutamazsin

ki,

fark etmiyordu benim için

hala varken içimde ki

çocukluğum,

hatta gönlüm gençleşiyor gibi

geliyor/du bana

umudu kırmak

sanki en zor şey gibiydi,

anlaşılmak

ona hiç önem hiç vermemiştim

öyle bir derdim de

yoktu aslında,

anlayan istediği gibi anlıyordu

anlamayan

zaten anlayamıyordu,

bunlarla uğraşmak zaman kaybıydı

benim için

şu kısacık ömrümde,

bildiğim tek şey vardı

hiç bir şey bilmediğim

ve

sonradan öğrendiğim

sevmem gerektiğini sevilmesemde,

çünkü onu hazını tatmak

hiç bir sınır tanıyordu

hatta

var olanları da yıkmak gerekiyordu

sevgiyi inşa etmek için

yürekte,

göğe doğru uzanan

mavilere bulanan

esen rüzgarlarla öpüşüp koklaşan,

her an belki bir kayıptı

müsaade edemezdim

edemediğim,

ölçselerde tartsalarda beni

kendi ölçüleriyle

ben

hep kendi yolumda gittim

attım üzerimden zırhları

boşalttım içimi lüzumsuzluklardan

dosya yapıp kaldırdım raflara

bıraktım tozların

arasına,

bir daha hiç açmama niyetiyle,

açmam

da

uğraşmayın boşuna

bir kere gelmişim şu dünyaya

yok ki

olamaz bir ikincisi,

uçmak isterim

zaten hep uçtum

tek kendi kanatlarımla...

(Berlin,27.05.2017)