Diriliş Tohumu Sezai Karakoç Anısına

Hızırla kırk saatti hayat

Akıyordu kelimelerde

Bir güneş doğumu ve batımı

İnsan kayboluyordu.

Geride bıraktığı eserlerde

Yeniden diriliyor ve el sallıyordu.

İman bir nefesti hayat veren

Diriliş bir muştuydu

Sonsuzluğun labirentlerinde ışık

Kaderin üstündeki bir kader

Merhaba diyordu bir kelebek

Dünya sürgününden sevgiliye

Omuzlar üstünde yükselen taht

Yürüyordu sessiz ve güçlü bir şekilde

Kelimeler vardı yanı başında

Sonsuzluğa uğurlayan en büyük hazine

Ve diriliş nesli el sallıyordu

Musalla taşının yanında söz ustasına