Doğan Her Bir Yeni Gün=yepyeni Bir Dünya

Güneşin zifiri karanlığını içenler

Ateşe birkaç santim daha yakın uçarlar

Buz tutar demir işleyen, un öğüten elleri

Karanlığa bir ömrü sığdırmaya çalışırlar

Batıya kaçanlar en batıya

Güneşi hiç doğmayıp hiç batmayanlar

Ki onlar; her doğan güne

Hep aynı dünya da açarlar gözlerini

Eskitmekten ve eskimekten büyük haz alırlar

Ve gölgelerini ezmenin suçunu

Hayatın çekilmezliği ile hafifletmeye çalışırlar

Adımlarına denk gelip

Tekrar tekrar karışarak karanlığa

Coğrafyalarını bitirmeye çalışırlar

'Ya bugün'e kalkamasaydım

Ya dünde kalsaydım'diyemeyip

Çekilmez denilen hayatın avuçlarında kalarak

Hayatlarının yumrukları arasında sıkışıp

Kendilerini döverler güneşe yumruk sallayarak.