Doğru Sensizlik

beyaz bir çiçeği üstüme örtüyorum

ne desem düşlerime dokunuyor ucu

uzayan öykülerle sıkılıyor canım...

ölü renkler doğuruyor şımarıklığın

yavan kuşkularında

kendini kendinden saklayışının

öyleyse beni gülüşlerinden sakın

doğru sensizlik daha güzel

yalan seslenişlerinden...

rüzgarlı atlar gibi koşuyorum

yorgun caddelerde mavilere takılmadan

özlemlerin bile unuttuğu kasabalarda

sürdüm izini yalnayak çıplak bakışların

sana rastladığımı sanmışım

ahmak ıslatanlara döndüm yeniden...

bakımsız odalarda hasta şairler gibi

konuşmaya hevesi kursağında

güneş artıklarına açım

saç uçların kıymık kıymık

kimsesizliğinde sabah beklentilerimin

ama abartmamak lazım

hâlâ arkasındayım sözlerimin

sadece üzerini gri bulutlar kaplamış

bir iç denizle

rötuşladım ümitlerimi...