Doğunun Adamı

yüksek ovaların

karlı dağların

kıraç toprakların sesi,

doğunun güneşi sen

sen

mis gibi reyhan kokusunu

içinde sindiren

yüksek dağların yamaçlarında

abı hayat içersin

fecrin saatlerinde

ötüşen horozlara

koşuşan sürülere

ilham verensin

yürüdükçe ayaklarına bulaşır tezek

açlığına yeter,bir lokma lavaş ekmek

türkülerle ozanlaşan

hüzünlerin adamsıın

sislere karışır sevdaların

buharlaşıp akar çoruhtan

sesin hazin hazin gelir

yörüklerin çadırından

sen kavgalarda,dağ gibi tepe gibi duran

kini nefreti,güneşle örten

kızgınlığında taşları döven

barış adamısın

gözlerinin perdesini,doğunun güneşiyle açan

kalp gözü kapatanlara,ışığını saçan

intişamsız,görkemsiz,tevazuyla

bozkırlarda açan

huzur çiçeğisin

ney'i üflesin,insan nefesin

üflesikçe saf saf,düzlükteki canlılar inlesin..