Dökülsün Yildirimlar

Bıraktım hayata dair kurduğum düşlerde mutlu olmayı

şimdilerde düşte kurmaz oldum ya

nedir nedendir bilmiyorum

sürgünde geçirdiğim hasret dolu yıllarda öğrendim

umudun yavaşça yok eden bir zalim olduğunu.

Bazen aşk hikayelerinde

bazense sevdalı mektuplarda

ve bilmediğin şiirlerimde söyledim durdum

inandım 'umut' denen cellada.

Gidişlerimi hatırlıyor musun bilmem

sana gelirken bile aklımdaydı ayrılığın o soğuk bakışı

seni severken bile söküp atamamıştım içimden

ben seni anlatan her türküde ismini mırıldanırken

sen uzaklarda bir yerlerde sadece ümittin benim için.

Ama bu yetmiyordu bana yetmeyecekti,yetmemeliydi.

Sen tarihin unutulan sayfalarında ismi yazılı,

bir mazi kalıntısı olarak kalmamalıydın.

Sen hep aşikar mahcubiyetlerin,

nazenin masumiyetlerin simgesi olmalıydın.

Ve kalbimin en derin yerinde boğulmaya mahkum edilmeliydin.

Hey sen! Sevgili,

Elbet birgün bu koca şehre de güneş bir kez doğacak,

penceremin panjurlarından süzülen o nur deryası,

yüzümde gülümseyip,yalnızlığı boğacak.

Aç perdelerini semaya dalgalansın yürekler,

'Gel' de bana,

'Al' de 'beni' yar,

Kırılsın tüm bilekler,

bir kez de naylonlaşmadan 'seviyorum seni' de yar

patlasın içimdeki umman

ve dökülsün yıldırımlar...